سبک گوتیک

سبک گوتیک

گوتیک نام یک سبک و در واقع نوعی از معماری در قرون‌ وسطا بوده که اکثراً در کلیساهای زمان قدیم استفاده می‌شده است. 

در نگاه اول این سبک فضایی از وحشت و ترس را در افراد ایجاد می‌کند و برخی بر این عقیده هستند که سبک گوتیک تنها برای کلیساهای قدیمی و مکان‌های تاریخی مناسب است.

 اما جالب است بدانید از نظر کارشناسان این نوع طراحی و معماری سبکی را ایجاد کرده که با حرکت‌های پیچیده و ظریف و زیبا یک نوع از شاهکار هنری در دنیای معماری به‌حساب می‌آید. 

سبک گوتیک در واقع سبکی بسیار باوقار بوده و تنها برای افراد قدرت‌طلب مناسب است و سبکی است که مورد انتخاب بسیاری از افراد نخواهد بود.

برخلاف دیگر سبک‌های موجود در طراحی و دکوراسیون به‌سادگی می‌توان زمان پیدایش سبک گوتیک را تخمین زد. 

این طراحی اولین بار در سال ۱۱۵۰ میلادی به وجود آمد و هنوز هم سبکی پرطرفدار است که در اروپا شاهد آن خواهید بود. نشانه‌هایی که سبک گوتیک با خود همراه دارد، ستون‌های قوس‌دار آن بوده و طرح و رنگی بخصوص که در خود جای‌داده است و عموماً این نوع از طراحی را بیشتر در کلیساها می‌توان یافت و به همین دلیل است که عده‌ای این سبک را همان سبک کلیسایی می‌خوانند.

همان‌طور که می‌دانید هر سبکی برای خود ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارد؛ در سبک گوتیک برخلاف سبک‌های طراحی دکوراسیون دیگر نور جای کمتری دارد و این نوع از فضاها اغلب تاریک هستند.

خطوط عمودی همچون دیوارهایی بلند به همراه پنجره‌های عمودی بلند از دیگر مشخصه‌ها در این نوع سبک هستند. 

یکی دیگر از ویژگی‌های این سبک دیوارهای خارجی پوشیده شده از گل و گیاهان سبز است که این امر را نیز در کلیساهای قدیمی دیده‌اید.

وسایل بکار برده شده در این نوع سبک به‌صورت سنگین و محکم ساخته می‌شوند و عموماً از جنس چوب محکم بلوط و آراسته با طرح‌ها و نقوش آن دوران می‌باشند. در تمامی این سبک و در بالای صندلی‌ها و کابینت‌ها و درب‌ها شاهد قوس‌هایی سنگین هستید و معمولاً بیشترین پارچه‌هایی که در این سبک استفاده می‌شوند از جنسی ضخیم بارنگ‌هایی تیره هستند، جنس پارچه استفاده‌ شده در این سبک معمولاً ابریشم، ساتن یا مخمل بارنگ‌های غنی و جسورانه است و پرده‌ها و رویه مبلمان معمولاً از مخمل و ملافه و روتختی از ساتن و ابریشم می‌باشند.

رنگ‌ها در این سبک دارای غلظت زیادی هستند و عمدتاً رنگ‌های تیره بیشترین استفاده رادارند، رنگ‌هایی نظیر بنفش، یاقوتی، سیاه‌ و سفید، قرمز اخرایی، سبز تیره، زمردی و طلایی معرف سبک گوتیک هستند.

اما پیشنهاد می‌شود برای استفاده از این سبک در دنیای امروزی، با به کار بردن وسایلی با طرح و نقوش سبک گوتیک در کنار رنگ‌هایی از سبک مدرن زیبایی وصف‌ناپذیری را به فضای خود بدهید؛ چراکه سبک مدرن با صمیمیت هرچه بیشتر با انواع سبک‌های معماری و دکوراسیون تلفیق‌شده و نتیجه‌ای بسیار دل‌انگیز حاصل خواهد شد. 

گوتیک در انگلستان

گام های اصلی در تاریخچه ی گوتیک، که در فرانسه شروع شد، در سایر کشورها دو چندان برداشته شد. 

بنابراین در اواخر قرن دوازدهم و اوایل قرن سیزدهم دیگر شور رمانسک کم مانده بود که متوقف شود. سپس شیوه محلی، زیر نفوذ شیوه فرانسوی یا جور دیگر، شکل گرفت. این یشوه های واگرا آنقدر پرشمار است که در اینجا نمی توان به بحث درباره همه آنها پرداخت و به همین خاطر فقط به مواردی بسنده خواهد شد.

در سال ۱۱۷۴ میلادی در کلیسای کانتربری آتش سوزی فجیعی رخ داد. به ویلیام آوسنس که سنگ تراش ماهری بود، مأموریت داده شد تا محل جدیدی برای گروه کر طراحی کند. 

هر چه که ساخت آن به وسیله ی فردی فرانسوی و برای یک اسقف نرمنی بود، با این حال کار جدید کاملاً ویژگی انگلیسی داشت. 

به طور مثال کم ارتفاع تر از کلیساهای فرانسوی معاصر بود. ویلیام آوسنس طرح کلیسای کلونی را که شامل جفت جناح هایی بود، ترکیب کرد که به نوبه ی خود طرحی انگلیسی شد.

اغلب کلیساهای جامع انگلیس کلیساهای رهبانی بودند، در حالی که کلیساهای فرانسه برای روحانیون دنیوی ساخته می شدند. 

این امر فقط نکته مذهبی نیست، بلکه نکته ای با اهمیت برای معماری و طراحی شهری نیز محسوب می شود. کلیساهای انگلیسی از شرق به غرب کشیده بودند در حالی که کلیساهای فرانسه نسبتاً کم طول باقی مانده اند و این بخصوص با توجه به ارتفاع زیادشان کاملاً محسوس است. 

کلیساهای فرانسوی در وسط شهر، مشرف ه خانه های کوچکی ودند. کلیساهای انگلیسی گروه های زیادی را از رج ها را دارد که ارتفاعشان بیش از درختان است.

St Augustine's Abbey

کلیسای سنت آگوستین

سنت آگوستن که از جانب پاپ گرگوری یکم به انگلستان فرستاده شده بود در سال ۵۹۷ میلادی به آن سرزمین رسید.

پادشاه کنت در آن زمان اتلبرت بود که همسری مسیحی‌مذهب به نام برتا داشت. او یا به دلیل نفوذ همسرش و یا به خواست خود به آگوستین اجازه داد تا صومعه‌ای را در خارج از دیوارهای کانتربری در قسمت شرقی شهر بنیان نهد. 

اتلبرت همچنین فرمان داد تا در آنجا کلیسایی بسازند باشکوه تا آن را به پیتر و پل قدیس اهدا نماید و هدایای گوناگونی را وقف آن کنند. 

ویلیام تورن، وقایع‌ نگار اواخر سدهٔ چهارده این کلیسا، سال ۵۹۸ میلادی را به‌عنوان تاریخ بنیانگذاری آن ثبت کرده است.

در این مکان همچنین سه کلیسای ساکسونی دیگر قرار داشت که وقف پنکراس قدیس، پیتر و پل مقدس و مریم مقدس شده بود. 

باقی‌ ماندهی بنای دوران ساکسونی کلیسای سنت پنکراس هنوز وجود دارد اما دو کلیسای دیگر در دوران نورمان‌ها بازسازی شده و به یک بنا تبدیل شدند.

یکی از مهمترین کاربردهای کلیسای سنت آگوستین از همان ابتدای ساخت این بود تا به عنوان آرامگاه پادشاهان کنت و اسقف‌های اعظم کانتربری مورد استفاده قرار گیرد.

در سال ۹۷۸ میلادی ساختمان بزرگتری از سوی اسقف‌ اعظم دانستن وقف سنت پیتر، پل و آگوستین شد.

سدهی ۱۲ میلادی

تا سال ۱۱۰۰ میلادی تمام آنچه که از بنای آنگلوساکسونی اصلی کلیسا باقی‌مانده بود در نتیجهی ساخت عمارت کلیسایی عظیمی با معماری رومی‌ وار از بین رفت. 

در این زمان همچنین مکانی برای اهدای صدقات دریافتی به مستمندان اضافه شد.

سدهی ۱۳ میلادی

از حدود ۱۲۵۰ به بعد بار دیگر عملیات ساختمانی در کلیسا آغاز شد. صحن، دستشویی، غذاخوری و آشپزخانه به‌ طور کامل بازسازی شدند و سکونتگاه بزرگ و جدیدی نیز برای راهب اعظم ساخته شد. همچنین محدودهی کلیسا را به‌منظور ساخت تالاری بزرگ گسترش دادند.

سدهی ۱۴ میلادی

در سال ۱۳۰۹، دروازه بزرگ جدیدی که دارای کنگره‌هایی کوچک بود به منظور تکمیل صحن داخلی ساخته شد. 

بدین ترتیب راهبان در قسمت شمالی می‌توانستند زمین‌های بیشتری داشته باشند که درنتیجه، فضای بیشتری نیز برای صحن خارجی جدید فراهم می‌شد. 

همچنین تاکستان محصوری را در سال ۱۳۲۰ میلادی در آنجا ایجاد کردند. بخش شرقی کلیسا نیز به‌منظور ساخت مجموعه‌ای از سکونتگاه‌ها گسترش یافت.

وقوع زلزله‌ای در سال ۱۳۸۲ باعث بازسازی مجدد کلیسا شد و در ۱۳۹۰، دروازه‌خانه‌ای که تا به‌امروز نیز برجای مانده است ساخته شد. 

نمازخانهی بانوان، آخرین چیزی بود که در این سده در بخش شرقی کلیسای سنت آگوستین ساخته شد.

سدهی ۱۶ میلادی و انحلال

هنری هشتم، پادشاه وقت انگلستان در ۱۵۳۵ تمامی صومعه‌ هایی را که درآمد سالانه‌شان کمتر از ۱۰۰ پوند بود را منحل کرد. 

با این حال کلیسای سنت آگوستین که درآمد سالیانه‌اش ۱۷۳۳ پوند بود توانست دور اول تعطیلی کلیساها را تاب آورد، اما سرانجام سرنوشت مشابهی نیز برای این کلیسا در ۳۰ ژوئیهی ۱۵۳۸ رقم خورد و کلیسای سنت آگوستین در طی ۱۵ سال پس از آن تاریخ به‌طور کامل برچیده شد. 

با این حال بخشی از ساختمان آن را به‌ منظور ورود آن کلیو از آلمان به کاخ تبدیل کردند.

تاریخ معاصر

آن بخش از کلیسا که به کاخ تبدیل شده بود به‌ توالی توسط نجیب‌زادگان و اشراف‌زادگان اجاره می‌شد تا آنکه در اوایل سدهی هفدهم در اختیار ادوارد لرد واتون قرار گرفت.

او جان تریدسکانت پدر را به خدمت گرفت تا باغ‌هایی در اطراف آن به‌وجود آورد. گمان زده می‌شود که این کاخ تا سال ۱۷۰۳ که طوفانی سهمگین آسیبی جدی به ساختار رو به ویرانی کلیسا وارد آورد پا بر جا بود.

محوطه‌های ویران این کلیسا امروزه محدودهی قابل توجهی را در سمت شرق پوشانده‌اند و می‌توان گفت که کلیسای سنت آگوستین در روزگاران اوج خود از نظر بزرگی و اندازه با کلیسای جامع کانتربری که در نزدیکی آن بنا شده رقابت می‌کرده است.

کلیسای سالزبوری

کلیسای جامع سالزبری در سده سیزدهم در شهر سالیسبوری واقع در جنوب انگلستان ساخته شد. صدها سنگ‌تراش و درودگر میان‌سده‌ای با مهارت زیاد برای آفرینش این بنا کار کردند.

ساروم قدیم

داستان این کلیسا بر فراز تپهای در نزدیکی استون هنج آغاز می‌گردد. ابتدا در این مکان در زمانی که عصر آهن نامیده می‌شود، اردوگاهی برپا شده بود که بعدها محل اسکان رومی‌ها گردید.

در سال ۱۰۷۵ میلادی، نورمن‌ها در این محل یک دژ و یک کلیسای کوچک بنا کردند.آنها این کلیسا را ساروم نامیدند.اما بین ساکنان دژ و کلیسا سازگاری وجود نداشت.

تا این که سرانجام هربرت پور، اسقف کلیسا تصمیم گرفت کلیسای جدیدی بر تپه‌ای در جنوب که خود مالک چمن زارهای آن بود بسازد.در ساروم قدیمی آب فراوانی وجود نداشت اما کلیسای تازه در موقعیت بهتری واقع بود.

برج ها

بین سالهای ۱۲۸۵ تا ۱۳۱۵ میلادی یک برج و یک مناره به کلیسا اضافه شد. مقدار حیرت انگیز ۶۵۰۰ تن سنگ برای ساخت این دو بنا به کار رفت.

این وزن اضافی را چهار ستون که برج و مناره را نگاه می‌دارند تحمل می‌کنند. حایل‌های سنگی دیوار و گنبدها برای کمک به تحمل این وزن اضافی، ساخته شدند.

تقریباً چهار قرن بعد که کریستوفر ورن وضعیت مناره را بررسی کرد و متوجه شد که مناره ۷۵ سانتی متر نسبت به مرکز خود خمیدگی پیدا کرده‌است.

برای محکم تر کردن آن، میله‌های آهنی به کار گرفته شد و از آن زمان تا کنون مناره حرکت نکرده‌است. مناره ۱۲۳ متر ارتفاع دارد و بلندترین مناره در انگلستان است.

اگر می‌خواهید از آخرین و محبوب‌ترین مقالات ما در ایمیل خود مطلع شوید، همین الان ایمیل خود را در کادر زیر وارد کنید

تعداد علاقه‌مندانی که تاکنون عضو خبرنامه ما شده‌اند

۳۶۰۵

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *